اكنون كه دارم این مطلب را می نویسم عصر گاه پنجشنبه 22 بهمن است. تقدیر یا قضای روزگار یا هر چه می‌خواهید نامش را بگذارید، ولی مطمئنا تداعی این اتفاقات پس از چندین ماه برای من در چنین روزی بی سبب نبوده است!  

شاید در آن هنگام كه صدام حسین، حاضر به پذیرش هیچ یك از شرایط بین‌المللی برای بهبود اوضاع كشور خود نشد هیچ گاه روزی را در ذهن خود نگنجانده بود كه سرانجامش چنین شود و مردم كشورش كه حاكم آن، ادعای حمایت ایشان را در بوق و كرنا تبلیغ می‌نمود روزی براسارتش به رقص و پایكوبی بپردازند وخوشحال و سر مست فقط به صرف دستگیری وی و با نادیده گرفتن كلیه مشكلات پیرامون و ویرانی‌های ناشی از جنگ ودیگر مسائل معیشتی كه گریبان گیرشان بود چونان هلهله ای از سر شوق سر دهند و جشن ملی به پا دارند. مگر اینان همان كسانی نبودند كه روزی برای وی كل می كشیدند و هلهله بر پا می داشتند؟ مگر ...

روشن نبودن معنای دقیق كلمات به مبهم شدن عبارات، لاجرم به نتیجه نرسیدن مباحثات منجر می‌شود. خصوصا مفاهیمی كه خاستگاه بومی ندارند و از را ترجمه وارد فرهنگ كشور شده‌اند. استفاده از كلمات فارسی كه ممكن است سرگذشت متفاوتی را پشت سر داشته باشند و ممكن است معنی‌های گوناگونی را به ذهن متبادر كنند، معضل همیشگی ترجمه است. یكی از این واژه هاlegismacy است.

به‌نظرم می‌رسد این فرد با علم به وقوع احتمالی این شرایط

(شرح داده شده در بخش نخست) نظر قبلی خود را بدین شكل تعدیل كند: حكومت باید در دست عادل ترین، امین‌ترین، متدین‌ترین و… باشد. همچنین او معتقد باشد كه این فرد باید اختیارات مطلق در اشاعه اندیشه “حق” و جلوگیری گسترش آنچه “باطل” تشخیص میدهد اما اجازه ندارد منتقدین و مخالفین را از حقوق اجتماعی محروم كند. این بفرد با وجود اینكه می‌داند با این كار دست حاكم صالح در مقابله با مخالفان “اندیشه حق” بسته است اما بدلیل اینكه این احتمال را هم می‌دهد آنانكه به زعم او بر

عنوان این یادداشت برگرفته از مقاله معروف جان راولز فیلسوف سیاسی است

. راولز در مقاله “عدالت به مثابه انصاف” سعی در حل جدال بر سرمفهوم عدالت دارد. عدالت نیز مانند بسیاری از مفاهیم با توجه به خواستگاه‌های متفاوت افراد به شكلهای گوناگون تاویل می‌شود و تا حدود زیادی زائیده منافع و جایگاه افراد است. یك فرد معلول احتمالا عدالت را در این می‌بیند كه افراد صرف‌نظر از استعداهایشان از امكانات برابر برخوردار باشند در حالی كه یك فرد با استعداد ممكن است عدالت را در این ببیند كه

سخنان محمود احمدی نژاد درباره كشتار یهودیان توسط ارتش نازی‌و موضوع تشكیل دولت اسرائیل در قلمرو اروپا این روزها به موضوع اصلی محافل سیاسی و بخصوص خبری جهان تبدیل شده است.برنامه سازان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران نیز در روزهای اخیر بیکار ننشسته با ساخت برنامه های متعدد به تحلیل موضع گیری رسانه های خبری جهان بخصوص رادیوهای فارسی زبان مبادرت نمودند تا در پیکار رسانه ای بیکار ننشسته باشند.در اکثر این برنامه ها كارگردانان محترم با مرور اجمالی بر ادبیات بكار رفته و نحوه تنظیم خبر رویداد فوق در این چند روز‏،به استفاده ابزاری از قسمتهای بریده شده مصاحبه محمود احمدی نژاد در این رسانه ها اعتراض نموده آن را یك بازی سیاسی كثیف و رفتاری بدور از رسالت حرفه ای و اخلاقی اطلاع رسانی قلمداد کرده اند.به اعتقاد برنامه سازان فوق چنین رفتارهایی از عمق وابستگی و فقدان یك هویت مستقل برای این رسانه ها سرچشمه می گیرد.اما روی دیگر سکه اخلاقی تر است.

نمی دانم جبر تاریخ است یا سنت الهی، ولی هرچه هست سرنوشت دیكتاتورهای عالم شبیه هم است .

به قطع كاركرد تلویزیون به عنوان یك رسانه همه‌گیر بیش از جنبه آموزشی، جنبه سرگرم كننده و تفریحی آن است. مسلماً كارمند یا كارگری كه پس از سپری كردن یك روز سخت كاری، شب هنگام كه به منزل می‌رسد، به این امید دكمه تلویزیون منزلش را نمی‌فشارد كه در مجلس بحث بزرگی بنشیند و یا در این خیال سیر نمی‌كند كه قرار است امشب چه نكاتی بیاموزد و چه مقدار بر داشته‌هایش افزوده شود. او تنها با این پیش زمینه در مقابل این جعبه می‌نشیند كه شاید اندكی وی را از دنیای واقعی و مشكلات مرتبط با آن جدا سازد و به جهانی دیگر فارغ از مشكلات ببرد. و این نكته در اكثر اصناف و گروه‌های سنی نیز كاملاً مشترك است. البته بنده به هیچ روی منكر این مورد نمی‌شوم كه "صدا و سیما" بعنوان همه‌گیرترین رسانه، نقش تعیین كننده‌ای نیز در آموزش می‌توانند داشته باشد ولی به كمرنگ شدن هر كدام از این دو وجه در تقابل با یكدیگر نقد جدی وارد می‌بینم.

برره؛ نام روستایی است كه ...

احزاب و گروه‌های التقاطی جز مهمتری جریان‌های تأثیر گذار بر سیاست معاصر ایران بوده‌اند.بطور كلی التقاط تركیب ناهماهنگ دو یا چند ایدئولوژی متعارض است كه به شیوه گزینشی جمع آوری شده‌اند.

ریشه اندیشه تركیب و تلفیق اسلام با ایدئولوژی غربی (بخصوص فلسفه غربی و پوزیتیویستی و ماركسیسم) به دوره رضاخان باز می‌گردد. در این دوره برخی از نویسندگان متجدد و گروهی از فرنگ رفته‌ها كه متمایل به پیشرفت‌های مادی و تكنیكی اروپا شده بودند و از طرفی وابستگی خانوادگی، اقلیمی و سنتی به باورهای اسلامی نیز داشتند، راه احیا اسلام را به زعم خود، در زدودن خرافات از دامان اسلام و عرفی كردن دین می دیدند.این جریان فكری در راه سكولاریزه كردن جامعه قصد داشتند

پرسیده‌اید جرا منتخب مردم در 76 را انسانی فرهیخته و منتخب همان مردم در 84 را فاشیست می خوانید؟ درپی آن پاسخ صریح طلب كرده‌اید. جواب گفتن به پرسش طرح شده رنج چندانی را طلب نمی‌كند لكن در جایی كه جانی تاوان انتقادیست، انتظار شفایت همتی بلند و شجاعت فراوان می‌طلبد. وقتی به درخواست صراحت شما می‌اندیشیدم به یاد دوستی افتادم كه بخاطر مطلبی كه اتفاقا آن هم در مورد فاشیسم نوشته شده‌بود، به اتهام توهین به یكی از مقامات ارشد نظام اكنون در دستگاه قضا مشغول پاسخگویی‌ است. چنان كه دانشمند فرزانه عبدالكریم سروش در پاسخ منتقدی نوشت : ’ میدانم می‌دانید چه نسبت نا متقرنی است میان زبان بسته من و دست گشاده شما. من هرچه به اشارت و احتیاط تمام در نقد دیانت و سیاسیت رایج می‌نویسم كیفر بیشتر می‌بینم. شما ناقدان هر چه به صراحت و سخاوت تمام در دفاع از سنت و سیاسیت حاكم می‌نویسید پاداش بیشتر می‌گیرید. و چه نسبت است میان كیسه پاداش و كوره كیفر.’
از این رو عذر مرا بدین سبب پذیرا باشید كه نمی‌توانم عینی و مصداقی پاسخ گوییم تا آنچنان كه شما خواسته‌اید پاسخ صریح باشد.

دوستی در جواب به مطالب اخیر این وبلاگ نوشته اند: آقای غالبی باسلام مجدد وتشكر از مطالبی كه مینویسید. جسارتا میخواستم نظر خودم را در مورد مطالبی كه بیان فرموده اید اعلام نمایم وفكر میكنم بااین تبادل افكار می توان به نتایج خوبی رسید.شما رئیس جمهور منتخب فعلی را نماد فاشیسم خوانده اید,میخواستم سوال كنم كدام رفتار فاشیستی را از دوران مسئولیت وی (شهردار تهران,استاندار اردبیل,فرماندار وبخشدار برخی شهرهای استان ا.غربی)سراغ دارید كه با این شدت ,حكم عدم صلاحیت صادر میكنید؟فرموده اید اكر روزی دوساعت از برنامه های تلویزیون در اختیار اصلاح طلبان بود,نتیجهء انتخابات تغییر میكرد.در ان مدتی كه مجلس و دولت ومخصوصا وزارت ارشاد ونیز شورای شهر دراختیار شما بود جرا نتوانستید مردم راازمواضع واستدلالات روشنفكران مطلع سازید؟ایا ان سی میلیون رأیی كه به خاتمی داده شد ناشی از اكاهی مردم از مواضع روشنفكران بود؟جه كسی مردم را درسال 76 از مواضع روشنفكران اكاه كرد تا به خاتمی رأی بدهند؟صداوسیما؟كاركزاران فاشیست دولت سازندكی؟یا موج سواری های عده ای ریاكار كه بعدا كوس رسوائی انها به صدا درآمد.